Sidereus Nuncius

Sidereus Nuncius  czyli:
„Gwiezdny posłaniec odsłaniający wielkie i godne podziwu widoki i ukazujący oczom wszystkich,
a zwłaszcza filozofów i astronomów, to, co zaobserwował Galileo Galilei,
patrycjusz florencki i publiczny matematyk na uniwersytecie w Padwie,
za pomocą obmyślonego przez niego perspicillum
na temat oblicza Księżyca, jak też niezliczonych gwiazd stałych,
Drogi Mlecznej i gwiazd mgławicowych,
szczególnie jednak na temat czterech planet krążących wokół Jowisza
w nierównych odległościach i okresach z cudowną chyżością,
które aż do niedawna nieznane były nikomu i które autor odkrycia
postanowił nazwać Gwiazdami Medycejskimi
”.


rozpoczyna się dedykacją dla księcia Toskanii – Kosmy Medyceusza II. Następnie Galileusz opisuje, w jaki sposób zbudował teleskop i co za jego pomocą zaobserwował – góry i doliny na Księżycu oraz widok gwiaździstego nieba pełnego gwiazd niedostrzegalnych go­łym okiem. Końcowy fragment poświęcony jest opisowi odkrycia czterech księżyców Jowisza, które nazywa „planetami medycejskimi”. Do tej pory uważano że istnieje tylko ziemski Księżyc, nie potrzebowano więc określenia opisującego satelity planet. Samo słowo satelita zaproponował z tej okazji Kepler: satelita z greckiego satellos znaczy „towarzysz”.

Należało też nazwać nowy instrument. Holenderskie słowo kijkglas stwarzało wiele problemów, dlatego w Sidereus Nuncius Galileusz używa nazw: organum, instrumentum, oraz persipicillum, a w innych pracach włoskiego occhiale (liczby pojedynczej nazwy okularów). Nazwa „teleskop” pochodzi od słów greckich — tele – „daleko”, i skopeo — „patrzeć”  i wymyślił ją w 1611 roku Ioannes Demisiani, matematyk kardynała Gonzagi. Nazwę wprowadził książę Federico Cesi na bankiecie na cześć Galileusza.

Wersja  w postaci pdf:  Sidereus Nuncius również w tłumaczeniu na angielski: Sidereus_Nuncius

Skan dzieła dostępny w Linda Hall Library: Sidereus, Nuncius Magna. :: Astronomy – Early Works.

Sidereus Nuncius w dostępny jest również w języku polskim:
Sidereus nuncius, Galilei Galileo, Wydawnictwo ATUT, Wrocław 2010, seria: STUDIA PHILOSOPHICA WRATISLAVIENSIA

oraz w tłumaczeniu ks. Krzysztofa Czapli w Semina Scientiarum Nr 4/2005 publikowanym na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, Wydział Filozoficzny: Gwiezdny Posłaniec

Ten wpis został opublikowany w kategorii teksty źródłowe i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s